Met New York als uitvalsbasis bestrijkt Jonathan Mover zowel het westelijk als het oostelijk halfrond. In zijn curriculum vitae staan namen als GTR, Marillion, MikeOldfield, Joe Satriani, Steve Vai, AliceCooper, Brotherhood Of Thieves en Skollie (Skollie?) en in zijn rugzak bevinden zich de verzamelde werken van Gary Chaffee en een enkel, simpel bassdrumpedaaltje. Hij spreekt zoader zelfoverschatting en neemt geen blad voor de mond als het gaat om wat hij wel en niet goed vindt. Mover is dan ook geen sessiedrummer pur sang; voor alles speelt hij waar hij zich lekker voelt. Zoals op het podium van de Glazen Zaal in Ahoy, bijvoorbeeld, tijdens de laatste Music & Harmony-beurs. Ofwel: hoe polyritmiek niet alleen aan fusiondrummers is voorbehouden.

     In 1988, twee jaar voordat Jonathan Movermet Joe Satriani en Stuart Hamm in hetUtrechtse Muziekcentrum Vredenburg zouoptreden, had ondergetekende de eer het trioaan het werk te zien in het Elysee Mont-martre in Parijs, een van de drie plaatsen dieSatriani op zijn eerste Europese 'toernee' aanzou doen. Het was een memorabel concert,niet alleen vanwege de intense uitstralingvan snarenvirtuozen Satriani en Hamrn, maarook dankzij de manier waarop Mover fiethoren hoe er in rockstructuren wet degelijk volop geimproviseerd kan worden zonder datde essentie van de song verloren gaat. Uit eenvijfdelige set met enkele toevoegingen (een Octapad, een staande tom naast de hi-hat) haalde Mover de vreemdste breaks en polyritimes, die echter weer zonder pardon aan dekant werden gezet wanneer een passage omstrakke begeleiding vroeg. Satriani's ster rees de daaropvolgende jaren tot grote hoogte. De band werd niet uitgebreid, maar het instrumentariurn, en dan met name het drumstel, werd opgepompt tot arena-grootte. In Vredenburg zat Mover achter een klassiek hardrockmonster met twee bassdrums, zes toms, een set Octobans, een Gong bassdrum en een bijpassende hoeveelheid bekkens. De goede verstaander begreep onmiddellijk dat dit absoluut overbodig was. Mover's spel is niet afhankelijk van de hoeveelheid om hem been opgesteld hout, plastic en metaal; die tweede bassdrum maaktezelfs onzichtbaar wat de man allemaal voor onmogelijks met zijn rechtervoet uithaalde! Wat een opluchting was het hiema toen Slagwerkkrant bij haar voorbercidingen voor Slagwerk '91 (tijdens de laatste Music &Harmony-beurs in Ahoy) te horen kreeg dat Jonathan Mover voor zijn clinic niets meer nodig had dan een standaard vijfdelige Tama Rockstar en wat bekkens. Mover kwam, zagen overwon in een half uur. Hij zorgde er bovendien voor dat de heren Zildjian, Noble & Cooley terug konden naar de tekentafel door een Zildjian/Noble & Cooley-snare doormidden te slaan (de ketel, ja) en ontkrachtte bovendien het aloude excuus Tja, voor die snelle dingen heb ik toch minstenseen kettingpedaal nodig... door alle figuren waar ieder ander minstens een dubbele Vruk voor nodig heeft met een niet nader afgestel de Flexi Flyer (Tama's goedkoopste) te spelen. En dan die grijns, na afloop: 'Pedals? Any old piece of shit will do.'

KWINTOLEN

    'Meestal speel ik bij clinics op een kleine kit, iets dat voorhanden is, want dat is sneller opgesteld. Het komt in de richting van wat ik meestal gebruik. Negentig procent van de sessies en opnames die ik doe zijn op een vierdelige kit. bass, snare, 12" en 16" toms. Als er een tom bij moet, kies ik een 8", zodat ik in ieder geval vasthoud aan de vier inches verschil. Is er behoefte aan een grotere rock set-up, dan zou ik 10", 13" en 16" kiezen, dus ieder drie inches verschil. En dan is er nog de grote opstelling. Twee bassdrums, twee concert, drie hangende en twee staande torns, of vier hangende en twee staande toms.'    

    Waarorn toch twee bassdrums?

'Wel, er zijn natuurlijk altijd dingen die niet mogelijk zijn met 66n bassdrum. De snelle 16-en 32-en ritmes, bijvoorbeeld. Maar verder... Ik vind het heel leuk om Chaffee's polyritmische handoefeningen op mijn voeten toe te passen. Probeer een vierkwarts eens in te vullen met kwintolen voor de voeten, in plaats van de gebruikelijk om-en-om zestienden. Dat doen weinig mensen, met uitzondering misschien van Bozzio en Wackerman, de Zappa-school.'

    In de speed- en trashmetal lopen wel wat drummers rond die aardig uit de, eh, voeten kunnen met hun bassdrums...

'lk weet er te weinig van, orndat het niet echt mijn smaak is. Maar van mijn studenten krijg ik soms tapes waar echt heel goede drummers opstaan. Er zitten erg veel snelle muzikanten tussen, maar dat is dan ook niet meer dan snelheid. Daarom vind ik toch Bozzio, Wackerman en Colaiuta in zijn Zappa-tijd interessanter als het op twee bassdrums aankomt. Het was een nieuwe vorm van expressie, en niet datgene doen wat iemand anders al doet, maar dan sneller.'    

    Ginger Baker gebruikte...

'...Ja! 18" en 20" bassdrums, of zo. En met een reden, voor een bepaald tonaal effect. Open stemmingen, te gek hoor. Kom daar nog maar eens om, tegenwoordig.'    

    Wel eens een pedaal doormidden getrapt?

'Eh, nee, ik geloof niet dat ik ooit een voetplaat heb gebroken. Ik wil trouwens wel even zeggen dat ik niet van kettingpedalen hou. Ik gebruik wel eens een houten klopper, maar voor mijn clinic in Ahoy ontdekte ik al een scheurtje in het bassdrumvel, dus het leek meniet zo'n goed idee om daar een houten klopper op te zetten.'

    Is zo'n clinic een ontdekkingsreis, of volg je een min of meer vast patroon?

'Beide, eigenlijk. Sommige dingen komen attijd terug, dat heb ik speciaal zo uitgezocht. Polyritmisch soleren over een open-dicht hi-hat-patroon, bijvoorbeeld. Polyritmisch soleren over een driekwarts samba. Daar wil ik dan nog wel eens iets op zetten dat ik ga verkennen, maar ik ben als de dood dat ik mensen ga vervelen, dus ik probeer mezelf wel bij de les te houden. Sommige rock & roll patronen en vreemde hi-hat figuren komen vanzelf en gaan soms goed, soms niet.'

BACK IN THE USSR

     Gedurende de Russische staatsgreep van vorig jaar bevond Jonathan Mover zich in de Sovjet-Unie, en niet enkel voor vakantie.    'De eerste keer ging ik met de Zuidafrikaanse pop-reggaegroep Skollie naar de Sovjet-Unie. We toerden door een gebied dat voor zeker negentig procent onbetreden was door Westerse bands. Fantastisch, ook al waren we een soort proefkonijnen. Ikmaakte er veel vrienden, waaronder demanager van een band genaarnd Galaxis. Ik wilde terug om hem weer eens te zien en ik werd onmiddellijk uitgenodigd om tijdens mijn vakantie op te komen nemen met een nieuwe groep. Dat wilde ik natuurlijk graag proberen, als eerste Westerse drummer met een Russische band de studio in. Wat een ervaring! Ik kan me nu voorstellen hoe het was voor The Beatles in de jaren zestig. De drumcabine was ongeveer zo groot als mijn kast en ik kon er dus niet meer dan een vierdelige set plus twee bekkens in krijgen. Als ik op de staande tom sloeg, stootte ik tegelijk mijn elleboog tegen de muur. De microfoons hingen ondanks mijn waarschuwingen zo'n tien centimeter boven de vellen en ik tikte dus meteen een Neumann buiten westen, zo'n mooie waar de studio waarschijnlijk jaren voor gespaard had. Ik voelde me zo schuldig... Maar het is uiteindelijk allemaal gelukt. We hebben gepraat over een eventuele Russisch-Amerikaanse samenwerking, in die zin dat ik zou proberen een Amerikaanse zanger te vinden als ik terugging. Daar ben ik nu dus mee bezig; ik heb de tapes met de opnames thuis. Ze willen dat ik met die groep aan het Monsters Of Rock-festival meedoe, deze zomer in Moskou. Ik weet het nog niet, het is allemaal erg moeiiijk te organiseren. Een telefoontje kost soms at dagen...' 'lk had een eigen appartement in Moskou.Ik kreeg zo de kans het land een beetje te proeven, want de toeristenhotels en -menu's bleven me bespaard. En het is anders dan alle andere landen. Aardige mensen; vrienden uit Moskou die ik drie maanden ken staan me nader aan het hart dan sommige mensen thuisdie ik al twintig jaar zie. Maar de armoede,de broodrijen van een kilometer... Dat gaatallemaal nog lang duren...' Wat kun je zeggen over de muzikale ontwikkelingen aldaar?'Muzikanten zijn echt in Amerika geinteresseerd, maar soms hebben ze het over groepen die ik niet eens ken, gewoon door de gebrekkige info, doordat er opeens een plaat opduikt. Of ik let niet goed op, dat kan ook. Het leuke is dat de mensen waarmee ik in Amerika speel, de muzikanten van mijn generatie, nog nauwelijks navolging hebben gevonden in de Sovjet Unie. lemand als Satriani? Steve Vai? Nee, hoor. In Moskou luisteren ze naar Page en Hendrix, muziek waar ik mee opgroeide maar die ik nooit speelde. Met als gevolg dat ik daar lekker vette Bonham-backbeats kon neerleggen en drumparlijen kon verzinnen die helemaal om de gitaarpartijen been waren gevlochten. Totaal anders dan wat ik gewend ben, want dat is meestal een recht-toe-recht-aan groove waaroverheen de gitaar dan heel andere dingen doet. Een beetje vervelend voor een drummer, soms. In Moskou werd nogal tegen mij opgekeken en ik moet zeggen dat ik daar wel een beetje gebruik van heb gemaakt. Ik kon hier en daar flink overdrijven zonder kritiek te kfijgen van de producer. Ahum.'

BEWIJZEN

    'lk heb allereerst mijn eigen opvatting over wat ik zou moeten spelen, bij welke sessieklus dan ook. Natuurlijk beeft de producer of de componist ook zo zijn ideeen, en aangezien zij jou eigenlijk betalen, moet je wel aan hun verwachtingen proberen te voldoen. Ik werkte pas nog aan het debuut van de New Yorkse band Brotherhood Of Thieves, een produktie van Jimmy Bralower. Ik weet niet of je hem kent; hij is een uitstekende producer en fenomenaal als het op programmeren aankomt. In theorie zou zo'n klus dus een hel voor iedere drummer moeten zijn, maar we werkten de tracks snel achter elkaar af. Hij hield van mijn drumgeluid, zelfs van de enigszins afwijkende patroontjes die ik in de nummers gooide. Breaks met kwintolen in plaats van kwarten, dat soort dingen. Hij heeft uiteindelijk niets gladgestreken van watik deed. Volgens mij was dat het begin van een vruchtbare samenwerking. We zullen zien.'    

    Was spelen met Satriani onverdeeld goed voorje carriere?

    'Nee. Het had goede en slechte consequenties. Dat meen ik echt. Het was goed omdat het trio, toen we voor het eerst toerden, iets heel anders was dan wat er verder rondreisde in het rockcircuit. We werderi het Mahavishnu Orchestra van de jaren tachtig genoemd en we kregen erg veel bekijks van muzikanten. Het was inspirerend voor ons om zo bekeken te worden; het betekende eindelijk erkenning voor al die jaren studeren. Om vergeleken te worden met meneer Cobham, tja, welke drummer zou daar niet van onder de indruk zijn? Het was ook een beangstigende klus. Vanaf het moment dat de laatste toernee ten einde liep, een jaar terug, heb ik constant tegenover mensen moeten bewijzen dat ik ook straight kan spelen. Dat is ook een van de redenen dat ik met Bralower wilde werken; mensen moeten niet alleen maar die technische, polyritmische Mover verwachten. Natuurlijk schept het rijtje GTR, Marillion, Oldfield, Satriani, Vai verwachtingen over oneven maatsoorten, overdreven breaks en, in het algemeen, vreemd drumwerk. En er is zeker een gedeelte in mij dat zo is, maar ik heb ook die 'Andy Newmark, Jeff Porcaro, leg-die-solide-groove-maar-neer' kant. En daar heb ik dus het meest aan gewerkt sinds ik Joe gedag zei. Ik zorgde voor duidelijke, straighte klussen, om mezelf te kunnen bewijzen. Ik weet dat ik dingen ben misgelopen vanwege mijn zogenaamde 'moeilijke' reputatie. Maar al met al begint dat aardig bij te draaien.'    

    Leuk dat je Andy Newmark noemt. Hij komt weinig aan bod in interviews.

    'Iedereen houdt van Gadd, Chambers, Weckl, Erskine, en dat zijn ook mijn helden hoor, maar ik heb vijf all-time-favorites: Vinnie Colaiuta, Terry Bozzio, Simon Phillips, Andy Newmark en Dave Mattacks. Die laatste twee zijn zo verdomd goed! Ze doen niet de meest zichtbare sessics, maar ik weet dat Dave nu bijvoorbeeld aan de nieuwe cd van XTC werkt. En omdat ze niet een drumstel met vijftien toms hebben, luistert niemand naar ze. In mijn opinie zijn er teveel drummers die wel vijftien toms hebben en die denken dat time een tijdschrift is, als je begrijpt wat ik bedoel. Ken je de band Saigon Kick? Ik ben helemaal kapot van hun eerste cd en van hun drummer, Phil Varone. Hij is zo smaakvol, zo krachtig. Een bassdrum, een snare en twee toms. Als je het daar met op kunt, kun je het nergens anders op. Kijk nou eens naar Tommy Lee; hij heeft zijn bekendheid misschien voor vijftig procent op flash en glamour gebouwd, maar voor die andere vijftig procent is hij wel degelijk een serieuze, hardwerkende en uiterst solide drummer, waar relatief weinig mensen naar luisteren. Zonde.'

[Home] [Articles] [A/V Clips] [Biography] [Contacts] [Discography] [einstein]

[Forward] [Gear] [Links] [Merchandise] [News] [Photos] [Q&A] [Transcriptions]